من نمي‌فهمم چه دليلي داره كه آدم بايد هميشه و همه جا مطابق اصول رفتار كنه و مثل بچه‌هاي گل عين بقيه كه همه آدماي خيلي خوبين و خوشبختي و مهربوني از سر و روشون مي‌باره رفتار كنه؟؟
چرا آدما بايد تو رفتاراشون از ديگران تقليد كنن؟
چرا همه بايد از حرف زدن درباره آب دماغ حالشون بد بشه؟
چرا تو يه جمع غريبه، آدم نمي‌تونه شلوغ كنه و بايد خيلي مؤدب بشينه يه گوشه و هر چي بهش تعارف كردن بگه متشكرم، صرف شده!
چرا تو جشن تولد دوستت كه همه هم سن و سال خودتن، حق نداري الواتي كني و جيغ و داد راه بندازي؟
چرا جلوي همه بايد مؤدب باشي و هر چي هر كس گفت بگي چشم؟
چرا آدم حق نداره يكيو كه از خودش 10 سال بزرگتره مسخره كنه؟
چرا همه انقد بي جنبه هستن؟
چرا نمي‌توني تو دفتر خاطرات دوستت چرت و پرت بنويسي بدون اين كه ناراحت شه و باهات قهر كنه؟
چرا آدم نمي‌تونه راحت يكيو كه دوسش دارم بغل كنه و ببوسه؟
چرا من بايد هميشه و همه جا چشم غره‌هاي اطرافيانمو تحمل كنم؟
چرا من نمي‌تونم، چرا اجازه ندارم، چرا حق ندارم يه جاهايي رفتارمو خودم انتخاب كنم؟
چرا آدم بايد جلوي همه مرتب باشه؟
چرا هيچ كس تو تولد دوستش قيافه عجيب غريب براي خودش درست نمي‌كنه؟
چرا اونجا همه بايد برقصن و هيچ كس حق نداره شلنگ تخته بندازه؟
چرا همه بايد تو عكسا ژست بگيرن تا قشنگ بيفتن؟
چرا همه بايد حفظ ظاهر كنن؟
چرا آدما باطنشونو به هم نشون نمي‌دن؟
چرا مردم نمي‌تونن بي شيله پيله باشن در حالي كه از خداشونه؟...

باري؛
درسته كه براي همه عجيبه و خيليا تحمل آدميو كه مثل ديگران نيست و باهاشون فرق داره ندارن ولي مي‌خوام فرق داشته باشم.
مي‌خوام فرق داشته باشم نه براي اين كه فرق داشته باشم؛ براي اين كه بتونم از زندگيم لذت ببرم. براي اين كه حالم از آدمايي كه حاضر نيستن نو آوري رو تو زندگي روزمرشون قبول كنن به هم مي‌خوره.
برام اهميتي نداره كه اطرافيانم چي فك مي‌كنن.
فقط نمي‌خوام خودمو عذاب بدم.
چون اينطوري ما داريم زندگي رو براي خودمون تلخ مي‌كنيم...
چرا با ساده و راحت و آزاد بودن سعي نمي‌كنيم كه از زندگي واقعي لذت ببريم؟
چرا ما راحتي خودمونو سلب مي‌كنم فقط به خاطر اين كه آبرومون جلوي يه نفر كه تو خيابون از كنارمون رد مي‌شه و اصلا نميشناسيمش نره؟
......
واقعا درك نمي‌كنم...........
ولي دوست دارم كسايي رو كه مثل خودم فك مي‌كنن پيدا كنم...
دلم مي‌خواد با هم فك كنيم و يه تغيير اساسي حداقل تو زندگي خودمون ايجاد كنيم....
اميدوارم تو بدعت گذاري موفق باشم!!
كمكم كنين!....

***

هيچ كس نمي‌تونه منو درك كنه كه اين مدته چه حالي داشتم. احساس حماقت مي‌كنم.
احساس اين كه تمام اين مدت، منظورم از اول زندگيمه، از اون روز اولي كه حرف زدن ياد گرفتم، از موقعي كه وارد مدرسه شدم و دوست پيدا كردم...
منتها اون موقع هنوز نمي‌فهميدم، هنوز سرم نمي‌شد كه با كيا طرفم، كه چه كسايي دوستمن، كه كسايي كه دركم مي‌كنن كين...
انگار كه دوستي براي همه هم سن و سالام، از اول دبستان تا حالا يه چيز از پيش تعريف شدس:
يكي هست كه زنگ تفريح باهاش باشي، گاهي زنگ بزني خونش، تو درس به هم كمك كنين...
گاهي اين دوستيا فراتر مي‌ره: دوستا با هم مي‌رن بيرون، با هم دوست پيدا مي‌كنن، تو غما و شادي‌هاي هم شريك مي‌شن، راز همو نگه مي‌دارن، حرف دل همو مي‌شنون، روزي 20 بار با هم تلفني حرف مي‌زنن و مي‌رن خونه هم.
عين دوستي من و ليلا!...
همه چيز درسته! همه چيز خوب پيش مي‌ره! همه چيز از پيش تعيين شده. همه مي‌دونن بايد چه طوري باشن.
عين ماتريكس.
ماتريكس چيزيه كه همه اطراف ما رو گرفته، تا چشم‌هاي ما رو كور كنه، كه نتونيم واقعيت‌ها رو ببينيم.
دقيقا عين دنياي ماس.
تا وقتي كه اونجا گرفتاري، هيچي نمي‌فهمي.
همه دارن كنترلت مي‌كنن كه هيچ اشتباهي رخ نده. اونم چي؟ يه مشت ماشين. يه مشت برنامه...
سرزمين آدماي خوب! آدماي خوشبخت! آدماي خوشبختِ بيچاره‌اي كه درك نمي‌كنن زندگي چيه.
تا وقتي كه مثل اونا باشي، همه چيز درسته.
ولي كافيه اشتباهي در موردت رخ بده، اون وقت ميندازنت دور!
آره، خيلي خوبه! نه؟!
درسته كه آدما بايد دوست داشته باشن، ولي نه دوستيه ماشيني.
من نمي‌گم تو اين دوستيا احساسات نقشي ندارن و همه به چيزاي بيهوده فك مي‌كنن، نه! مهم اون اتفاق انسانيه كه تو كمتر دوستيي، حداقل تو سن من ميفته.
من دارم دنبال يكي مي‌گردم كه واقعا دوستم باشه.
دوستي نمي‌خوام كه براي دوست شدن با كسي بياد باهام دوست شه.
نمي‌خوام دوستم كسي باشه كه به خاطر خودش، براي اين كه خودش تنها نباشه با من دوست مي‌شه.
دوستي مي‌خوام كه به خاطر خود من با من دوست شه.
به خاطر چيزي كه خودم هستم، حالا هر چه قدرم مزخرف باشم.
تو كسايي كه تو عمرم باهاشون دوست بودم فقط يك نفر بوده كه شايد بشه گفت خيلي با من هم زبون بوده كه متأسفانه كم همو مي‌بينيم.
من با فرگل شايد 2 سال باشه كه دوستم ولي ليلا رو 4 ساله كه مي‌شناسم. با اين همه، ليلا هنوز خيلي از حرفاي من براش عجيبه.
درسته كه به روي خودش نمياره، ولي من مي‌فهمم كه چه قدر درك خيلي چيزايي كه براش مي‌گم مشكله.
اصلا نمي‌خوام ناراحتش كنم، ليلا هميشه سعي كرده دوست خيلي خوبي باشه، هميشه به حرفام گوش داده.
و من اصلا ازش انتظار ندارم كه همه حرفاي منو قبول كنه و بفهمه، چون خوب هر كس تا يه جايي قدرت اين كارو داره...
نمي‌دونم بعد از اين همه روده درازي تونستين منظورمو بفهمين يا نه....
سهراب مي‌گه پيدا كردنه دوست چيزيه كه خودش، خود به خود اتفاق ميفته.
تا مدتي پيش فك مي‌كردم آره! من دوستمو پيدا كردم. اين همون كسيه كه با تمام وجودش، ذره ذره حرفامو لمس مي‌كنه.
ولي نه؛ اشتباه مي‌كردم...
من ليلا رو خيلي دوست دارم. بهترين دوستم بوده هميشه. ولي اون دوستي نيست كه من مي‌خوام و من اينو تازه دارم مي‌فهمم.
مي‌دونم كه خيلي حرفم بده ولي واقعا نمي‌دونستم بايد چه كار كنم...
گفتم شايد يه نفر، فقط يه نفر جزو كسايي كه وبلاگمو مي‌خونن باشه كه منو بفهمه....
مطمئنم كه هست، ولي دوست دارم خودش بگه...